ข้อสอบปรนัย

เด็กไทยส่วนใหญ่เคยผ่านข้อสอบปรนัย มีตัวเลือกให้ 4-5 ข้อ หรือแม้จะเป็นแบบเลือกถูกผิด คำตอบที่เลือกถ้าไม่ใช่เพราะว่าถูกจริงๆ ก็ต้องนั่งทางในเดาใจผู้ออกข้อสอบ พอโตขึ้นมาหน่อยเจอข้อสอบอัตนัย เหมือนจะมีอิสระในการเขียนแต่หากไม่เป็นไปตามรูปแบบที่คนตรวจต้องการก็ได้คะแนนน้อยอยู่ดี

ชีวิตของเรา กระดาษข้อสอบของเรา เวลาจะเขียน ยังต้องเขียนให้ถูกใจคนอื่นเลย แล้วเราจะมีความคิดของตัวเองจริงๆได้อย่างไร ในเมื่อโตมาแบบนี้

และสังคมนี้ก็เหมือนกัน พอเราแสดงความคิดออกมาแบบนี้ สังคมก็จะสวมสีเสื้อให้ทันที และตีความไปต่างๆนานาว่าทัศนคติอื่นๆของเราก็คงเป็นไปแบบนั้น

โลกนี้ไม่ได้มีแต่เหลืองกับแดง จะใส่สีรุ้งก็เรื่องของเรา ไม่ต้องมาเลือกให้

จบ

อัดอั้นตันใจกับละครไทยก่อนข่าว

แต่เล็กจนโตเจอแต่บทพูดในละครเชิงดูถูก เหยียดสถานะ ชนชั้น ซึ่งตัวร้ายเป็นคนทำนะ ตัวดีเค้าไม่ทำกันหรอก ชิมิๆ 55555

"ไอ้บ้านนอก"

"แม่ไม่ยอมรับลูกสะใภ้ต่างสถานะกับหรอกนะ ชิส์"

ฯลฯ

สารพัดแบบที่เกิดมาไม่เคยเจอนอกจากในละครเลย คือก็คงมีอะแหละ เหยียดเรื่องฐานะ ไม่อยากคบ แต่มันจะขนาดในละครเลยหรอวะ มันไม่ใช่อะ มันไม่ใช่ T_T

จากนั้นก็ไปโวยวายเรื่องนี้กับพ่อ พ่อก็บอกว่า "เอาน่า คนเค้าชอบดูแบบนี้กัน"

คือผู้จัดเค้าทำละครตรงความต้องการกับคนดูในช่วงนั้น หรือว่าผู้จัดเค้าทำแต่ละครแบบนี้จนคนดูเค้านึกไม่ออกหรือเปล่าว่ามันดีได้กว่านี้นะ แล้วคนดูละครในช่วงนั้นไม่คิดอยากจะดูอะไรที่มันดีกว่านี้ใช่ป่ะ เพราะแบบนี้ถึงต้องติดทรูวิชั่นใช่ป่ะ เพราะแบบนี้เลยต้อง youtube กันใช่แมะ เพราะแบบนี้เราเลยต้องโหลดบิ...อุ๊บส์ กันใช่ป่ะ

ฮืออออออออออออออ

ไว้อาลัยละครก่อนข่าว หนูไม่ได้เกิดมาเพื่อสิ่งนี้ค่ะะะะ