แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ อเมริกา แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ อเมริกา แสดงบทความทั้งหมด

20 เมษายน 2553

วิถีทางการดำรงชีพแห่งอเมริกา (Part I)

ตั้งชื่อหัวข้อซะหรู ไม่ใช่อะไร แค่จะพล่ามเรื่องของกิน เอิ๊กๆ

ขออนุญาตเล่าแบบผ่านๆนะ บล็อกนี้แค่ต้องการให้เห็นบรรยากาศโดยรวม

วันแรกที่ได้นอนหลับที่บ้านน้าที่ Menlo Park, CA (นอนเที่ยงคืน)ตื่นบ่ายสาม = =

จริงๆ ตอนแรกคิดว่าบ่ายสองล่ะ แต่ข้าพเจ้าดันดูนาฬิกาที่ยังไม่ได้ปรับเวลาช่วงเปลี่ยนฤดู เห้ออ~

มื้อแรกที่ได้กิน ไม่อยากจะพูดว่าเป็นอาหารไทย ข้าว น้ำพริก ผักต้ม เป็ดผัดเผ็ด (สมกะฉายาจริงจริ๊งง)

แต่มื้อตอนบ่ายสามคือ...มาม่าต้มยำกุ้งค่ะ 55555



วันต่อๆมา หลังจากที่น้าเลิกงานก็มักจะมารับพาทัวร์เมือง แต่วันแรกที่ลงจากเครื่องบินก็ได้ไปที่หรูเลย Stanford Shopping Center ก่อนหน้าไปที่หรูก็สำรวจมหาลัย(ในฝัน) ไปพอสมควร มหาลัยเค้าสวยโฮกจริงๆอะ แต่ไม่มีรูปเลย ตอนนั้นยังไม่ได้ซื้อกล้อง = =


...นอกเรื่องแล้ว โอเค ข้าพเจ้าได้ไปกินร้านเบเกอรี่ในตำนาน (ต้องเรียกงี้เพราะของเค้าดีจริง วันหยุดคิวจะยาวล้นออกมานอกร้านเลยล่ะ) น้าสั่งแซนวิชไก่งวงมาให้ลองทาน แม่เจ้า อร่อยโคตร เกิดมาไม่เคยกินแซนวิชไฮโซขนาดนี้

ลักษณะของแซนวิชไม่เหมือนบ้านเรานะ เค้าจะใช้ขนมปังแถวยาว (สามารถเลือกชนิดขนมปังได้ด้วย ในบางร้าน) ราคาไทยราวๆ สองร้อยกว่าบาท แต่แบ่งครึ่งกันกินกับน้าอิ่มสบายเลยทีเดียว อีกเรื่องที่น่าสนใจก็คือชีสในแซนวิช คนไทยนิยมกินเยิ้มๆ (ตัวอย่างจาก 7-11) แต่ที่อเมริกาไม่เลย ชีสจะยังคงร้อนและเป็นแผ่นน่ากินสุดๆ (เฉพาะร้านนี้นะ ร้านอื่นส่วนใหญ่แซนวิชจะเย็นชืด)

ที่ประทับใจร้านนี้สุดๆ ก็คือ ทางร้านบอกว่าเค้าอบขนมปังเกรียมไป จริงๆก็ไม่มากหรอก ยังพอรับได้ แต่ทางร้านไม่ยอม เดี๋ยวเสียชื่อ ทำให้ใหม่เลย โห สุดๆ

อ่อ...ลืมไป วันแรกที่ไปร้านนี้ปิดอะ ได้ไปกินอีกวันนึง ฮ่าๆๆ

ต่อไปที่ประทับใจแบบ expensive สุดๆ คือร้านช็อกโกแลต ตกแต่งอย่างน่ารัก พนักงานเคาเตอร์เป็นสาวญี่ปุ่นพูดภาษาอังกฤษสำเนียงน่ารักมาก อร๊ายย เคาเตอร์วางช็อกโกแลตหลากหลายแบบเป็นชิ้นพอดีคำ น่ารักๆ แต่ราคาไม่น่ารักฟ่ะ = = ชิ้นนึงแม่ง 2 เหรียญกว่า แสรดดดด แต่อร่อยนะเคิฟๆๆ เอิ๊กๆๆๆ


แล้วอาทิตย์แรกของข้่าพเจ้า เป็นอาทิตย์แห่งอาหารไทย โดยเฉพาะ ทำกินเองที่บ้าน เอิ๊กๆๆ (อันที่จริง อาทิตย์ที่สอง สาม หรืออาจจะสี่ด้วย ก็...)

แต่วันดีคืนดี ก็ได้ไปกินนอกบ้านนะ มีวันนึงน้าลากไปกินอาหารเวียดนาม ชื่อร้านว่า Saigon City (รูปถ่ายลงทีหลังนะงับ ขอโทษด้วย ตอนนี้อ่านเอาบรรยากาศไปก่อน เอิ๊กๆ) เอเชียเต็มร้านเลย ไปที่นี่ทำให้รู้จักว่าอาหารไซส์อเมริกันเป็นยังไง = = ซุปชามนึงนี่ ข้าพเจ้าสามารถแบ่งกิน เช้า กลางวัน เย็น ได้สบายๆอะ แต่แหนมเนืองของเค้าอร่อยจริงๆนะเธอววว

อีกวันนึง ได้ไปกินที่ร้าน Bangkok Bay เป็นร้านอาหารไทยสำหรับฝรั่งอย่างแท้จริง ในร้านมีแต่ฝรั่งแก่ๆท่าทางภูมิฐานนั่งรำลึกความหลังกันอยู่ ประเด็นที่ได้ไปร้านนี้คือน้าเคยทำงานที่ร้านนี้มาก่อน อยากให้ข้าพเจ้าไปรู้จักกะผองเพื่อนของน้า แล้วก็นัดเพื่อนของน้าเขยมากินอีกด้วย สนทนาประสาอังกฤษกันทั้งโต๊ะเยย T^T ร้านอาหารนี้เหมาะสำหรับ ผู้ที่กินไม่เผ็ดเลยแม้แต่น้อย มันอร่อยจริงๆอะ แต่อร่อยแบบไม่เผ็ด = =



เยอะล่ะ เอาไว้ Part II กลับไทยค่อยลงรูป กะจะจัดหมวดใน picasa ซะหน่อย

31 มีนาคม 2553

interview our beloved 'Molly-Ja'


ก้าวแรกที่ได้เข้ามาอยู่บ้านที่อเมริกา สมาชิกภายในบ้านที่ข้าพเจ้าเห็นแต่รูป ไม่เคยเห็นตัวจริง ก็ออกมาต้อนรับด้วยการเดินต้วมเตี้ยมเข้ามาจ้องๆมองๆดมๆแถวขาของข้าพเจ้า


หลังจากที่เราหนึ่งคนกะอีกหนึ่งตัวอยู่ร่วมกันมากว่า 1 อาทิตย์ ข้าพเจ้าก็เริ่มคุยกับเธอ


(อยู่อเมริกา เหงามากขนาดเริ่มคุยกับ...เอิ่มม...)


(อย่าลืมว่า มอลลี่พูดไม่ได้นะขอรับ ฉะนั้นบทสนทนานี้ สมมติล้วนๆ ฮ่าๆๆ)


ข้าพเจ้า: Good Morning Molly! (หลังจากเธอพยายามพังประตูเข้ามาในห้องนอนตอนที่ข้าพเจ้าหลับอยู่)
มอลลี่: ... (เดินเข้ามาดมๆ แถวเตียง แล้วซุกตัวอยู่ที่ผ้าปูหน้าทีวี ที่สำหรับเธอ)
ข้าพเจ้า: (เปิดทีวี นั่งดูซักพักก็เข้าไปหาของกินในครัว)
มอลลี่: (เดินตามอย่างไม่ต้องสงสัย)
ข้าพเจ้า: ฮันแน่ อยากกินล่ะสิ
มอลลี่: ...(ตูฟังภาษาไทยไม่ออกเฟ่ยยย...แต่ก็ยังอุตส่าห์นั่งหมอบท่าคุณทองแดงพร้อมแยกเขี้ยวบอกเป็นนัยว่า ตูหิว = = )
ข้าพเจ้า: (ทำแซนวิชไป คุยกะมอลลี่ไป) อายุเท่าไหร่แล้ว?
มอลลี่: What did you say?
ข้าพเจ้า: (ลืมไป หมาฝรั่ง) How old are you?
มอลลี่: I can't hear you
ข้าพเจ้า: (ลืมไป น้าของข้าพเจ้าบอกว่า มอลลี่อายุ 11 ปีแล้ว และหูก็แทบจะหนวกไปแล้วตามวัย แต่ก็ยังดันทุรังคุยต่อ ซ้ำร้ายยังใช้ภาษาไทยอีก) เอ่อ...งั้นหนูเรียกคุณยายนะ
มอลลี่: จ้ะ หลาน
ข้าพเจ้า: รูปคุณยายตอนยังสาวที่่ติดข้างตู้เย็นงามมากๆ ค่ะ
มอลลี่: จ้ะ
ข้าพเจ้า: แต่คุณยายดูอ้วนกว่าในรูปเยอะเลยหง่าา
มอลลี่: (ก็เล่นเดินตามคนที่มีของกินในมือตลอดเวลา ไม่ให้อ้วนได้ไงล่าาา)
ข้าพเจ้า: คุณยายอาบน้ำครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่คะ คุณยายเข้าห้องมา แล้วออกไป ทิ้งกลิ่นไม่พึงประสงค์ด้วย รู้ตัวหรือเปล่าคะ
มอลลี่: ... (จ้องแซนวิชตาแป๋ว ไม่สนใจที่ข้าพเจ้าพูด)
ข้าพเจ้า: วันก่อนคุณยายหลับอยู่ข้างเตียงหนู ผายลมด้วยง่ะ เหม็นมากเลย
มอลลี่: (...ตูจากินแซนวิชชชชช)
ข้าพเจ้า: (เดินเตรียมจะเข้าห้องไปดูทีวี ขณะกินแซนวิช)
มอลลี่: (เขย่ากระดิ่ง เป็นสัญญาณว่าอยากออกไปเล่นที่สนามหลังบ้าน)
ข้าพเจ้า: (ออกไปเปิดประตูให้...แลเห็นกระรอกน้อยชะตาขาดตัวนึงอยู่กลางสนาม)
มอลลี่: แง่งงงงงงงงง...กร่อออออ.....ก๊าาาาซซซซซ (นั่นมันเสียงกอสซิลล่าแล่ว = =)


สรุปโดยย่อ

  1. มอลลี่เป็นสุนัขรักสงบ เป็นมิตรกับมนุษย์ แต่เป็นศัตรูกับกระรอก = =
  2. มอลลี่อายุเยอะมากแล้ว ตั้ง 11 ปีเชียว การได้ยินแย่มาก แต่ถ้าผิวปากดังๆจะยังได้ยินอยู่
  3. สายตายังดีอยู่ ลองเทสต์มาหลายหนแล้ว
  4. ยังคงรักสนุก ชอบให้เล่นด้วย แต่ไม่มากเท่าไหร่เพราะแก่แล้ว (แล้วข้าพเจ้าก็ไม่ชอบเล่นกับหมาซะด้วยสิ ถ้ากับเหมยก็ว่าไปอย่าง หึหึ...)
  5. สุดท้าย ข้อนี้สำคัญมาก มอลลี่ เห็นแก่กินมาก มักจะนั่งรอข้างๆคนกินข้าวอย่างสงบเสงี่ยม พอกินเสร็จแล้ว ก็จะเดินหาของกินที่หล่นๆร่วงๆ อยู่แถวนั้น จะจำเวลาให้ของว่างได้อย่างแม่นยำ แล้วถ้าไม่มีอะไรทำ มอลลี่ก็จะ นอน อย่างเดียวค่ะ ฮี่ๆๆๆ