31 มีนาคม 2553

interview our beloved 'Molly-Ja'


ก้าวแรกที่ได้เข้ามาอยู่บ้านที่อเมริกา สมาชิกภายในบ้านที่ข้าพเจ้าเห็นแต่รูป ไม่เคยเห็นตัวจริง ก็ออกมาต้อนรับด้วยการเดินต้วมเตี้ยมเข้ามาจ้องๆมองๆดมๆแถวขาของข้าพเจ้า


หลังจากที่เราหนึ่งคนกะอีกหนึ่งตัวอยู่ร่วมกันมากว่า 1 อาทิตย์ ข้าพเจ้าก็เริ่มคุยกับเธอ


(อยู่อเมริกา เหงามากขนาดเริ่มคุยกับ...เอิ่มม...)


(อย่าลืมว่า มอลลี่พูดไม่ได้นะขอรับ ฉะนั้นบทสนทนานี้ สมมติล้วนๆ ฮ่าๆๆ)


ข้าพเจ้า: Good Morning Molly! (หลังจากเธอพยายามพังประตูเข้ามาในห้องนอนตอนที่ข้าพเจ้าหลับอยู่)
มอลลี่: ... (เดินเข้ามาดมๆ แถวเตียง แล้วซุกตัวอยู่ที่ผ้าปูหน้าทีวี ที่สำหรับเธอ)
ข้าพเจ้า: (เปิดทีวี นั่งดูซักพักก็เข้าไปหาของกินในครัว)
มอลลี่: (เดินตามอย่างไม่ต้องสงสัย)
ข้าพเจ้า: ฮันแน่ อยากกินล่ะสิ
มอลลี่: ...(ตูฟังภาษาไทยไม่ออกเฟ่ยยย...แต่ก็ยังอุตส่าห์นั่งหมอบท่าคุณทองแดงพร้อมแยกเขี้ยวบอกเป็นนัยว่า ตูหิว = = )
ข้าพเจ้า: (ทำแซนวิชไป คุยกะมอลลี่ไป) อายุเท่าไหร่แล้ว?
มอลลี่: What did you say?
ข้าพเจ้า: (ลืมไป หมาฝรั่ง) How old are you?
มอลลี่: I can't hear you
ข้าพเจ้า: (ลืมไป น้าของข้าพเจ้าบอกว่า มอลลี่อายุ 11 ปีแล้ว และหูก็แทบจะหนวกไปแล้วตามวัย แต่ก็ยังดันทุรังคุยต่อ ซ้ำร้ายยังใช้ภาษาไทยอีก) เอ่อ...งั้นหนูเรียกคุณยายนะ
มอลลี่: จ้ะ หลาน
ข้าพเจ้า: รูปคุณยายตอนยังสาวที่่ติดข้างตู้เย็นงามมากๆ ค่ะ
มอลลี่: จ้ะ
ข้าพเจ้า: แต่คุณยายดูอ้วนกว่าในรูปเยอะเลยหง่าา
มอลลี่: (ก็เล่นเดินตามคนที่มีของกินในมือตลอดเวลา ไม่ให้อ้วนได้ไงล่าาา)
ข้าพเจ้า: คุณยายอาบน้ำครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่คะ คุณยายเข้าห้องมา แล้วออกไป ทิ้งกลิ่นไม่พึงประสงค์ด้วย รู้ตัวหรือเปล่าคะ
มอลลี่: ... (จ้องแซนวิชตาแป๋ว ไม่สนใจที่ข้าพเจ้าพูด)
ข้าพเจ้า: วันก่อนคุณยายหลับอยู่ข้างเตียงหนู ผายลมด้วยง่ะ เหม็นมากเลย
มอลลี่: (...ตูจากินแซนวิชชชชช)
ข้าพเจ้า: (เดินเตรียมจะเข้าห้องไปดูทีวี ขณะกินแซนวิช)
มอลลี่: (เขย่ากระดิ่ง เป็นสัญญาณว่าอยากออกไปเล่นที่สนามหลังบ้าน)
ข้าพเจ้า: (ออกไปเปิดประตูให้...แลเห็นกระรอกน้อยชะตาขาดตัวนึงอยู่กลางสนาม)
มอลลี่: แง่งงงงงงงงง...กร่อออออ.....ก๊าาาาซซซซซ (นั่นมันเสียงกอสซิลล่าแล่ว = =)


สรุปโดยย่อ

  1. มอลลี่เป็นสุนัขรักสงบ เป็นมิตรกับมนุษย์ แต่เป็นศัตรูกับกระรอก = =
  2. มอลลี่อายุเยอะมากแล้ว ตั้ง 11 ปีเชียว การได้ยินแย่มาก แต่ถ้าผิวปากดังๆจะยังได้ยินอยู่
  3. สายตายังดีอยู่ ลองเทสต์มาหลายหนแล้ว
  4. ยังคงรักสนุก ชอบให้เล่นด้วย แต่ไม่มากเท่าไหร่เพราะแก่แล้ว (แล้วข้าพเจ้าก็ไม่ชอบเล่นกับหมาซะด้วยสิ ถ้ากับเหมยก็ว่าไปอย่าง หึหึ...)
  5. สุดท้าย ข้อนี้สำคัญมาก มอลลี่ เห็นแก่กินมาก มักจะนั่งรอข้างๆคนกินข้าวอย่างสงบเสงี่ยม พอกินเสร็จแล้ว ก็จะเดินหาของกินที่หล่นๆร่วงๆ อยู่แถวนั้น จะจำเวลาให้ของว่างได้อย่างแม่นยำ แล้วถ้าไม่มีอะไรทำ มอลลี่ก็จะ นอน อย่างเดียวค่ะ ฮี่ๆๆๆ


23 มีนาคม 2553

ฆาตกรรมอาซิ้มที่นั่งเบาะหลัง = ="

อยากฆ่าคนโว้ยยยยยยย

ทำบุญได้โทษ...โปรดสัตว์ได้บาปปป

เรื่องมันมีอยู่ว่า ข้าพเจ้าได้ขึ้นเครื่องไฟลท์จากไทเปไปซานฟรานซิสโก เพิ่งไปหาน้าสุดที่ร้าก สายการบิน EVA airline ไม่ได้เช็คข้อมูลไปแต่แรก (น้าจองให้ จ่ายตังค์ให้ หึหึ...) พบว่าเป็นสายการบินของไต้หวัน ไอตอนเที่ยวนั่งจากสุวรรณภูมิลงไทเปก็โออยู่หรอก บริการทุกระดับประทับใจ แถมไร้คนนั่งข้างๆ 555 แต่พอไฟลท์นี้นี่สิ

แรกเริ่มเดิมที ข้าพเจ้าได้นั่งข้างๆ ผู้หญิงคนนึง ดูโอเคไม่น่ามีปัญหา แต่พี่สา่วเธอเดินมาขอสลับที่กะข้าพเจ้่า ข้าพเจ้าก็ไม่มีปัญหาหรอก เพราะเดินทางมาคนเดียวอยู่แล้ว

แต่ปัญหาคือ อาซิ้มที่นั่งอยู่ข้างหลังพี่สาวของคนที่นั่งข้างเรานี่สิ T^T

พอเรานั่ง เราก็ต้องวางแขนตรงที่เท้าแขนกันใช่ไหม ข้าพเจ้าก็วางแขน ข้อศอกไปโดนอะไรบางอย่างเข้า ... ทีแรกหันไปมอง ก็นึกว่าเป็นสัมภาระไรบางอย่างที่ยื่นมาจากข้างหลัง ก็ไม่ได้ติดใจอะไร

แต่...

พอหันไปพิจารณาอีกรอบ รู้สึกเหมือนมีอะไรคล้ายๆเล็บอยู่ในถุงนั้นแฮะ = = เฮือกกก นี่มัีนเท้าชัดๆ (ตอนแรกไม่สังเกตเพราะแกใส่ถุงน่อง) โอ้วก้อดดด หลังจากนั้นอาซิ้มแกก็เริ่มล้ำเส้น เหยียดเท้ามาเรื่อย ยังดีพอมีที่วางแขนบ้างไรบ้าง ขณะกำลังคิดประโยคภาษาอังกฤษเอาไว้บอกเจ๊แกอยู่นั่น เครื่องก็เริ่มขึ้น เจ๊แกก็เอาเท้าลง เห้ออ พอเครื่องขึ้นเรียบร้อยปุ๊บ ก็เสิร์ฟอาหาร (เลทกว่าที่คิดไว้เยอะ หรือตอนไฟลท์จากสุวรรณภูมิข้าพเจ้าหลับอยู่หว่า) เท้าเจ๊แกก็หายไปสักพัก พอได้เวลานอน แม่มมมม...นรกชัดๆ

โชคยังดีที่คนนั่งข้างข้าพเจ้าแล้วน่าจะโดนเท้าอาซิ้มแกด้วยเป็นผู้ชาย ใส่สูทผูกไทอารมณ์เหมือนไปดูงานต่างประเทศ เอาศอกเศิกไรมาโดนเท้าเจ๊แกบ้าง (อันที่จริงข้าพเจ้าก็พยายามเอาศอกดันแบบให้สำนึกบ้างก็แล้ว ส่งสายตาอาฆาตบ้างก็แล้ว แต่แม่งงง...)

ตูไม่เข้าใจ แอร์โฮสเตสไม่คิดจะบอกอะไรเลยหรือไงวะ
(เอ่อ..หรือว่าคนจีนเค้าถือว่าเป็นเรื่องปกติ?)

หลังจากการนอนคู้ตัวสุดหิน (เท้าอาซิ้ม+ผู้ชายข้างๆ เบี่ยงตัวมาหาข้าพเจ้าเยอะไปหน่อย) ตื่นมาคอเคล็ดอีกต่างหาก ข้าพเจ้าก็ถูกปลุกด้วยมื้อเช้า ดีนะที่อาหารของสายการบินนี้อร่อย ทำให้อารมณ์ดีขึ้นบ้าง (ว่างๆจะรีวิวเน้ออ) แต่แล้ว เท้าอีกแล้วครับ...

ตูข้องใจ อาซิ้มเฮงซวยนี่มีปัญหาอะไรกับเท้ามากนักวะ...???

ไม่ใช่แค่นั้น ทุกครั้งเวลาซิ้มแกจะเข้าห้องน้ำ แกจะต้องดึงที่นั่งข้าพเจ้าลงด้วยทุกครั้ง = = เวลานั่งปกติถ้าเท้าไม่วางพาดที่รองแขนก็ชอบโดนเบาะให้ข้่าพเจ้ารำคาญหลัีงเล่นอยู่แล้ว

... รอบสุดท้ายที่แกเข้าห้องน้ำแล้วกลับมานั่ง ข้าพเจ้ามีปัญหาเรื่องการกรอก immigration อยู่ กำลังจะโบกมือเรียกแอร์ไทยซึ่งกำลังเดินผ่านมาพอดี แต่แล้วอาซิ้มแกก็ดึงเบาะลงนั่ง ... แต่แกดึงผมตูลงไปด้วย! อ๊ากกกกก ... แล้วพี่แอร์ก็เดินผ่านไป จบกัลลล (สุดท้ายต้องถามแอร์คนจีนง่ะ ซึ่งก็ตอบให้เป็นอย่างดี)

แม้กระทั่งตอนเครื่องกำลังลงจอด เจ๊แกก็ยังอุตส่าห์เอาเท้าวางบนที่รองแขนข้าพเจ้าอีก


สิ้นสุดความทรมาน สิริรวมเวลาราวๆ 11 ชั่วโมง


เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
  1. ก่อนขึ้นเครื่องไปต่างประเทศ ฝึกภาษาอังกฤษไปให้เก่งๆก่อน
  2. ...อ้อ ฝึกคำด่าไว้บ้่างจะดีมาก
  3. แต่ถ้าไม่สามารถทำ 2 ข้อข้่างต้นได้ เช็คสายการบินดีๆก่อน ถ้าไม่อยากเจอเจ๊กมารยาทแย่ (พอจะรู้นิสัยคนจีนมาบ้างตอนระหว่างทริปไปมาเก๊า นี่เป็นอีกสาเหตุที่ไม่หันไปบอก ถ้าบอกแอร์น่าจะได้แค่ชั่วคราว แต่หลังจากนั้นไม่รู้จะเจออะไรหนักกว่านี้บ้าง)
  4. อย่าคิดว่าที่นั่งติดทางเดินไม่ดี ถึงแม้จะเจอคนเดินผ่านไปมาบ่อยเกิน แต่คุณจะได้อาหารก่อน แล้วยิ่งนั่งเครื่องไปคนเดียว ที่นั่งริมทางเดินยิ่งเวิร์กมาก อยากออกไปเอาของหรือไปเข้าห้องน้ำเมื่อไหร่ก็ได้ อย่างผู้ชายที่นั่งข้างๆข้าพเจ้่านี่ 11 ชม. ไม่เห็นเดินออกไปไหนเลย

บล็อกต่อไป คงบ่นเรื่องตอนผ่านด่าน ไม่งั้นก็ของกิน 555